Wat is er binnen in Matsumoto Castle? De donjon verdieping voor verdieping

Vijf Nationale Schatten, één route

Het kasteel is niet één gebouw maar vijf, en alle vijf zijn Nationale Schat. De Daitenshu is de hoofddonjon. De Inui-kotenshu is de kleinere donjon aan de noordwestkant. De Watari-yagura is de verbindende toren die ze met elkaar verbindt. De Tatsumi-tsukeyagura is een aanbouwde toren aan de zuidoostkant, en de Tsukimi-yagura is de maanzicht-toren. Ze werden op 20 april 1936 aangewezen als Nationale Schat en in 1952 opnieuw aangewezen onder de Wet ter Bescherming van Culturele Eigendommen.

Ze zijn niet allemaal tegelijk gebouwd. De officiële visie van de stad Matsumoto is dat de hoofddonjon, de Inui-donjon en de Watari-toren in 1593–94 verrezen onder Ishikawa Kazumasa en zijn zoon Yasunaga, toen oorlog nog een reëel vooruitzicht was. De Tatsumi- en Tsukimi-torens werden zo'n 40 jaar later toegevoegd, in vredestijd. Je voelt de verandering terwijl je erdoorheen loopt: eerst dikke muren en schietgaten, dan open zijden en gelakte leuningen.

Omdat de gebouwen met elkaar verbonden zijn, verloopt het bezoek als één doorlopende route. Je gaat naar binnen via de Watari-toren en beklimt de zes verdiepingen van de hoofddonjon; de twee latere torens sluiten tijdens hetzelfde bezoek op dezelfde route aan. De kleine Inui-donjon zelf is voorlopig grotendeels niet toegankelijk. De eerste en tweede verdieping zijn gesloten na een seismische beoordeling, en de derde en vierde verdieping zijn sowieso normaal gesloten.

Naar binnen: Kuromon, de Watari-treden en je schoenen

Er is maar één ingang naar het betaalde gebied: de Kuromon-poort aan de zuidkant. De rode Uzumibashi-brug die je op foto's ziet, is gesloten, dus ga daar niet naartoe. Binnen loop je door de Honmaru-tuin naar de ingang van de donjon. Met het e-ticket met tijdslot van het kasteel ga je naar binnen via de e-ticket-ingang bij het Kuromon-ticketkantoor en laat je de QR-code nogmaals zien bij de ingang van de donjon. Maak eerst een screenshot, want het telefoonsignaal kan zwak zijn in de drukte.

Op drukke dagen heeft de donjon zijn eigen wachtrij. De officiële homepage toont een live wachttijd, en tijdens Golden Week en Obon is de toegang tot de donjon uit veiligheidsoverwegingen beperkt, waarbij de wachtrij langs een vaste route door de tuin loopt. Een ticket met tijdslot bespaart je het kopen aan het loket op de dag zelf. Het laat je niet vooraan in de wachtrij van de donjon.

Je betreedt de donjon via de stenen treden van de Watari-toren. Bij de ingang krijg je een zak voor je schoenen, want het hele interieur is schoenen uit, en je draagt ze de hele ronde met je mee. Pak licht. Muntslotkastjes in de Honmaru-tuin nemen kleine tassen aan, en de winkel let op grotere zolang er niets waardevols of breekbaars in zit.

Eerste verdieping: steengaten en de krijgersgang

De eerste verdieping zet de toon. Zwart gelakte weerboards bekleden de buitenkant, met wit pleisterwerk erboven, en de muren hier en op de verdieping erboven zijn ongeveer 29 cm dik. Let op de steengaten, openingen waardoor verdedigers iedereen aan de voet van de muren konden aanvallen. Het kasteel heeft er in totaal 11, plus 115 schiet- en pijlgaten.

Rond een verhoogde centrale kern loopt de musha-bashiri, de krijgersgang, waarlangs soldaten zich snel konden verplaatsen naar elke bedreigde muur. Op deze verdieping zijn ook balken te zien die tijdens de Shōwa-restauratie zijn vervangen, zodat je oud constructiehout op ooghoogte ziet in plaats van boven je hoofd.

De vloeren zijn glad, versleten hout. Loop op sokken rustig in plaats van te haasten, en let op de voet van de eerste trap.

Tweede verdieping: het museum voor lontslotgeweren

Op de tweede verdieping bevindt zich het Matsumoto Castle Matchlock Gun Museum. De kern ervan is een schenking van Akabane Michishige en Kayoko: 141 lontslotgeweren plus wapenrusting, waarvan een deel tentoongesteld is.

Het is de beste plek in de donjon om te begrijpen waarom het kasteel eruitziet zoals het doet. De binnenste gracht is ongeveer 60 m breed, wat het accurate bereik van een lontslotgeweer was, en de gaten in de muren om je heen zijn precies voor deze wapens gemaakt. Kom in het voorjaar of najaar en je maakt misschien ook een schietdemonstratie met lontslotgeweren mee.

Deze verdieping houdt iedereen meestal op. Is de rij achter je lang, kies dan een paar stukken om goed te bekijken en loop dan verder. Er wacht nog genoeg klimwerk.

Derde verdieping: de verborgen verdieping

Van buiten zou je nooit raden dat de derde verdieping bestaat. Ze ligt weggestopt onder het tweede dak, zonder enig raam, en daarom staat ze bekend als de verborgen verdieping. De donjon toont vijf daklagen maar herbergt zes verdiepingen, en dit is de verdieping die de daken verbergen.

In oorlogstijd diende ze voor opslag en als toevluchtsoord. Vandaag is het er schemerig, laag en stil, een natuurlijke pauze tussen steile trappen. Geef je ogen even de tijd om te wennen voordat je de volgende trap neemt, vooral als je net van de lichtere verdieping hieronder komt.

Het is de moeite waard op te merken wat hier níet is. Er valt niets te lezen op de muren en er is geen uitzicht, en dat is juist het punt. Een verdieping die geen enkele aanvaller van buiten kon zien, was een veilige plek voor voorraden en mensen, en er staan helpt je de donjon te zien als een werkend fort in plaats van een museum.

Vierde verdieping: de herenbankruimte en de 61°-trap

De vierde verdieping herbergt de gozasho, de zitkamer van de heer. Het is een ruimte bedoeld voor de meester van het kasteel rather dan voor zijn soldaten, en ze voelt rustiger en beheerster aan dan de verdiepingen eronder.

Hier wordt de klim ook serieus. De trap is hier de steilste van de donjon, ongeveer 61°, en stijgt door een verdieping van bijna 4 m hoog. De treden zijn smal en de optreden hoog, dus klim met je gezicht naar de treden en je hand aan de leuning. Fotograferen is om veiligheidsredenen niet toegestaan bij de trap, dus berg je telefoon op voordat je begint.

Vergeet niet dat je ook langs deze weg naar beneden komt. Neem de afdaling rustig en laat de mensen achter je niet je tempo bepalen.

Vijfde verdieping: de strategiekamer en de touwgemarkeerde pilaar

De vijfde verdieping was de strategiekamer, waar hoge hovelingen zich in oorlogstijd verzamelden. Anders dan de verborgen verdieping heeft deze aan alle zijden ramen, zodat commandanten elke nadering tegelijk in het oog konden houden.

Zoek aan de noordzijde naar een pilaar. Er wordt gezegd dat hij sporen draagt van de touwen die werden gebruikt tijdens de Meiji-reparatie van 1903–1913, toen de scheefgezakte donjon weer recht werd getrokken. Beschouw het als een verhaal rather dan als bewijs, maar het is een prachtig detail om naar te speuren, en het leidt rechtstreeks terug naar de burgers die het gebouw hebben gered.

Met ramen rondom is dit de plek waar het uitzicht zich begint te openen over de grachten en de stad. Bewaar je lange blik voor de verdieping erboven, waar het uitzicht over de stad reikt tot aan de bergen en de klim eindelijk achter je ligt.

Zesde verdieping: het maanschrijn, de hanegi-balken en de Alpen

De bovenste verdieping is de beloning voor zo'n 140 treden. Hier boven bevindt zich een schrijn voor Nijūrokuya, de godheid van de maan op de 26e nacht, die sinds 1617 door de Toda-clan wordt vereerd.

Kijk omhoog en je ziet de hanegi, dakbalken die vanuit het midden uitstralen om het bovenste dak te dragen. Het is een van de duidelijkste uitzichten die je krijgt op hoe de donjon in elkaar zit. Het hele gebouw weegt ongeveer 1.000 t en staat op 16 dragende palen van hemelboomhout.

Ga dan naar de vensters. Matsumoto is een vlakteburcht op 590 m boven zeeniveau, en vanaf hier reikt het uitzicht over de stad tot aan de Northern Alps. In de winter ligt de sneeuw op de bergen achter de stad.

De bovenste verdieping loopt snel vol. Neem je uitzicht, en begin dan aan de afdaling zodat de mensen die achter je naar boven klimmen ook hun uitzicht krijgen.

De vredestijdse torens: Tatsumi en Tsukimi

Na de hoofdtoren bereik je de twee torens die in vredestijd zijn toegevoegd, ongeveer 40 jaar na de toren: de Tatsumi-tsukeyagura, de zuidoostelijke bijtoren, en de Tsukimi-yagura, de maneschijntoren.

De Tsukimi-yagura heeft het mooiste verhaal. Heer Matsudaira Naomasa begon er in 1633 aan te bouwen voor een gepland bezoek van shogun Tokugawa Iemitsu in 1634. Dat bezoek kwam er nooit. Wat overblijft is een ruimte die aan drie zijden open is, met de schuifdeuren verwijderd zodat je de maan kon bekijken, met een vermiljoen gelakte leuning rondom de rand en een gewelfd plafond in de vorm van een bootbodem boven je.

Het is het tegenovergestelde van de oorlogsverdiepingen van de toren: geen schietgaten, alleen lucht en licht. Sta even bij de leuning en kijk terug naar de zwarte toren die je zojuist hebt beklommen.

Een aandachtspunt voor najaar 2026. Van 24 augustus tot 31 oktober voert het kasteel lakonderhoud uit. Het interieur van de toren is zoals gebruikelijk open, maar een deel van de Tsukimi-yagura kan niet worden betreden terwijl de lak droogt.

Regels binnen, benodigde tijd en voor wie je beter even kunt nadenken

Er is geen lift en geen toegankelijkheidsaanpassing in de toren. Je klimt ongeveer 140 treden naar de zesde verdieping via smalle, steile trappen met hoge treden. Rolstoelen kunnen de toren niet in, maar bij het Kuromon-ticketkantoor en twee parkeerplaatsen worden gratis rolstoelen uitgeleend om je over het terrein te verplaatsen, zonder reservering.

Er zijn geen toiletten in de toren, dus ga voordat je in de rij gaat staan: er is een toegankelijk toilet in de Honmaru Garden en twee in het park. Kinderwagens blijven buiten, bij het beheerkantoor of de ingang van de toren. Huisdieren zijn niet toegestaan in de tuin of de toren, ook niet in een drager; gecertificeerde hulphonden worden toegelaten na voorafgaand contact. Geen foto's bij de trappen, niet eten in de Honmaru Garden, niet roken en geen drones.

De eigen gids van het kasteel schat de gemiddelde tijd binnen op 45 tot 60 minuten. Op een rustige dag ben je in 30 tot 40 minuten klaar. Als het druk is, reken dan op ongeveer een uur, plus de tijd die de rij om de toren binnen te komen kost.

Voor wie je beter even kunt nadenken? Als trappen moeilijk voor je zijn, vormen het traject van 61° en de klim terug naar beneden een echte uitdaging, en er is geen andere weg naar boven. Gezinnen met heel jonge kinderen moeten weten dat een klein kind deze trappen op en af dragen, met je schoenen in een tas, vermoeiend is en zorg vereist. Kinderen van 5 jaar en jonger komen gratis binnen en hebben helemaal geen ticket nodig, dus één volwassene kan met hen in de tuin wachten terwijl de anderen naar boven klimmen.

Hoe twee burgers de toren redden

De burcht die je beklimt, overleefde het ternauwernood. In 1872 werd hij geveild. Ichikawa Ryōzō hield vanaf 1873 vijf tentoonstellingen in de burcht en gebruikte die om hem terug te kopen.

Rond de eeuwwisseling stond de burcht scheef. In 1901 richtte Kobayashi Unari een vereniging tot behoud op die geld inzamelde voor herstel, en de Meiji-reparatie van 1903–1913 zette hem weer recht. Dat is het werk dat de pilaar op de vijfde verdieping naar verluidt in herinnering draagt.

Niet alles bleef bewaard. Het Honmaru Paleis brandde in 1727 af en werd nooit herbouwd, en de Kuromon-poort waardoor je binnenkwam is een reconstructie uit 1960. De vijf structuren die de status van Nationaal Erfgoed hebben, zijn wat er overblijft van het oorspronkelijke kasteel, en dankzij die twee mannen kun je nog steeds alle zes verdiepingen bewandelen. Bij het verlaten is het de moeite waard te bedenken dat het gebouw bewaard bleef omdat mensen in de stad besloten dat het de moeite waard was het te behouden.